De Warao in Venezuela 🇻🇪

In de vijftiende eeuw zeilde Christopher Columbus door een gebied wat hij later de hemel op Aarde noemde. Het gebied liet zich omschrijven als een zoete riviermonding, waar de rivieren de zee ontmoetten. De krachtige stroming en het doolhof aan nauwe rivieren maakten de zoektocht uitdagend en ongewoon. Zelfs voor de meest ervaren ontdekkingsreizigers. Wie had gedacht dat dit onbekende gebied al lange tijd werd bewoond door een mysterieus inheems volk? Door de Warao; de bootmensen. Vandaag de dag kennen wij deze hemel op Aarde als de Orinoco Delta.

Kinderen kunnen eerder peddelen dan lopen

Ruim vijf eeuwen later wordt de delta in het Oosten van Venezuela nog steeds bewoond door de Warao. Met het ondoorgrondelijke oerwoud en de diepe moerassen is de regio vrij ontoegankelijk voor buitenstaanders, maar die moeite wordt beloond.

De vroege ochtend begint met het navigeren in een uit boomstam gesneden kajak. In alle rust varen we door de nauwe rivieren van de delta. De dieren van de Orinoco worden wakker. Rood-blauwe en blauw-gele ara’s krijsen ruw, enorme blauwe vlinders slaan hun vleugels uit en brulapen wekken de rest van de familie. Toekans, reuzeotters, roze dolfijnen, dit is het leefgebied van de Warao.

In en langs deze wateren vol met piranha’s, vissen, jagen en verzamelen zij. De Warao gaan verder dan dat. De complexe hierarchie kent leiders, sjamanen, priesters en onderdanen. Maar deze wilde leefomgeving en complexe hierarchie hebben de meeste inheemse stammen gemeen. Het unieke van de Warao zit in hun naam: de bootmensen. De boot staat centraal. Kinderen kunnen vaak al peddelen voordat ze kunnen lopen.

En zo onverwacht is dat eigenlijk ook niet. In grote delen van de Orinoco is de enige manier om van plek naar plek te komen over het water. Zo zie ik tijdens mijn verblijf de hele dag boot na boot langsvaren, vooral in de ochtend.

Hemel op Aarde

Van families die in een motorbootje varen met hun blauw-gele ara als huisdier mee tot kinderen die met elkaar spelen in de kleine versies van de uitgeholde kano’s.

Sommige kinderen die echt net kunnen lopen, besturen de kano al alsof ze kruipen over de grond. Zo gaan ze ook bezoek bij hun vrienden in de buurt, die wonen in de karakteristieke hutten van de Orinoco. Die hutten staan op palen met rieten daken, maar hebben geen wanden. Naast het vee en groenten heeft ieder huishouden een aantal hangmatten hangen. Die zijn om in te slapen. De parkeerplaatsen voor de kano‘s liggen vaak bij een klein steigertje voor de hut.

De Warao jagen, verzamelen, vissen, maken kunst, maar lijken vooral een gelukkig leven te leiden. Met een lokale gids krijg je een unieke kijk op het leven van deze afgelegen mensen. Vanuit een centrale lodge kun jij je voor even in Columbus’ hemel op Aarde begeven.

Jeffrey Schipper
Een wereldontdekker die enkele honderden jaren te laat op de wereld is gekomen en vooral interesse heeft in het onbekende. Houdt van duiken, hardlopen, gamen, hiphop, fotografie, squash, geschiedenis en koken. Ook: introvert, CMAS duikinstructeur, MSc.

Add a comment

*Please complete all fields correctly

Gerelateerde blogs